سازمان‌هايی كه در بخش دریایی و بندری جهان بازیگر اصلی ایمنی در بنادر و دریا هستند

بروز حوادث وخيم، كشورهاي جهان را به همكاري درزمینه دستيابي به حمل‌ونقل ايمن و كارآمد دريايي ترغيب كرد. اقدامات لازم در جهت بین‌المللی کردن قـوانين در چندين مرحلـه صورت گرفت: ابتدا، یکسان‌سازی مقـررات داخلي از طريق معـاهده‌ها (کنوانسیون‌ها) و توافقات دوجانبه يا تفاهمات بين ‌ملل دريايي پيشرو به وقوع پيوست. سپس، كشورهاي فوق به‌منظور ايجاد قوانين جهاني اجلاس‌هایی بين‌المللي منعقد كردند و درنهایت، سازمان‌های بين ‌دول مسئوليت انجام كار را بر عهده گرفتند و به‌منظور نظم‌بخشی به امر ايمني در دريا و حفظ محیط‌زیست دريايي، تصويب اسناد بين‌المللي را سرعت بخشيدند. سازمان‌های بين دول سازمان‌هایی هستند كه در سطح جهاني فعاليت مي‌كنند. اين سازمان‌ها، محل تجمع و تصميم‌گيري كشورها هستند و به‌طور اخص به سازمان‌دهی حمل‌ونقل دريايي مي‌پردازند. علاوه بر اين سازمان‌ها، سازمان‌های ديگري نيز، به امر تدوین استانداردها، جمع‌آوري داده‌ها و پيشگيري از حوادث و محافظت از محیط‌زیست دريايي مشغول‌اند.

لذا قوانين و مقررات استانداردهای ايمني در حمل‌ونقل بندري و دريايي به دو صورت مطرح می‌گردد:     قوانين، مقررات و استانداردهاي بین‌المللی- قوانين، مقررات و استانداردهاي ملي

2-4-1 سازمان هاي بين المللي

سازمان‌های بین‌المللی درواقع اتحادیه‌ای از كشورها هستند كه بر اساس معاهده‌ای به‌منظور تحقق اهداف مشترك و در جهت ايجاد كاركردي ويژه ایجادشده‌اند. سازمان‌های بین دول، به دو گروه عمده تقسيم مي‌شوند: سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد و آژانس‌های تخصصي، كه براي تنظيم و اجراي عهدنامه‌هاي خاصي تأسیس مي‌شوند. سازمان بين‌المللي دريانوردي، سازمان بين‌المللي كار، اتحادیه بين‌المللي مخابرات و سازمان جهاني هواشناسي، سازمان‌هایی وابسته به سازمان ملل متحد هستند كه براي پيشبرد ايمني در دريا فعاليت مي‌كنند. سازمان بين‌المللي ماهواره دريايي و سازمان بين‌المللي آب‌نگاري نيز، به‌طور مستقل از سازمان ملل متحد فعاليت مي‌كنند.

2-4-2 سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد

سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد مجموعه سازمان‌های زیرمجموعه سازمان ملل متحد هستند که نهادهای وابسته به شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را به‌پیش می‌برند. این سازمان‌ها خاستگاه‌های مختلفی دارند و برخی به‌موجب پیمان‌نامه‌های چندجانبه میان کشورها، به وجود آمده‌اند؛ ولی به‌مرورزمان همگی تحت رهبری نظام سازمان ملل متحد درآمدند و بر پایه مفاد ۵۷ و ۶۳ منشور سازمان ملل متحد، یکی از ارکان آن شده‌اند. این سازمان‌ها که امروزه تعداد آن‌ها به ۲۰ عدد رسیده است، دارای محدوده‌ها و قلمروهای متعددی هستند و شمار قابل‌توجهی از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده‌اند. كه در ادامه به ساختار تشکیلاتی و هدف از تشكيل اين سازمان‌ها اشاره می‌شود.

2-4-3 سازمان بين‌المللي دريانوردي

طرح تأسیس سازمان بین‌المللی دریانوردی یا آیمو1 در ۶ مارس ۱۹۴۸ در اجلاسي که در ژنو برگزارشده بود به تصویب رسید. این سازمان ۱۰ سال بعد اجرایی گردید و از سال ۱۹۵۸ شروع به کار در جامعه بین‌المللی نمود. سازمان مذکور سابقاً سازمان مشورتی دریایی بین‌الدول2 خوانده می‌شد اما از سال ۱۹۸۲ به سازمان بین‌المللی دریانوردی تغییر نام داد. هدف سازمان بین‌المللی دریانوردی، تسهیل همکاری و مبادله اطلاعات میان کشورهای عضو درزمینه موضوعات فنی مربوط به کشتی‌رانی و به وجود آوردن عالی‌ترین معیارهای ایمنی دریایی است. سازمان مذکور نقطه عطفی در جامعه بین‌المللی به شمار می‌آید چراکه این نخستین بار است که یک رکن بین‌المللی صرفاً اختصاص به مسائل دریایی دارد. این سازمان هم‌اکنون با ۱۷۰ عضو و ۳ عضو وابسته یکی از مؤسسات تخصصی وابسته به سازمان ملل متحد است و مقر آن در لندن (انگلستان) می‌باشد. سازمان بين‌المللي دريانوردي يك سازمان كاملاً تخصصي درزمینه حمل‌ونقل دريايي است كه به‌منظور افزايش ايمني در دريا تشکیل‌شده است. ازآنجایی‌که كشتيراني صنعتي بین‌المللی است، اغلب كشورها دریافته‌اند درصورتی‌که اقدامات به‌منظور افزايش ايمني به‌صورت بین‌المللی انجام گيرد بسيار مؤثرتر خواهد بود. به‌طور مختصر سازمان بين‌المللي دريانوردي با معرفي ماهيت و کلیه توانمندی‌های خطرناك يك كالا در سيستم حمل‌ونقل دريايي و چگونگي برخورد با كالا در کلیه مراحل حمل‌ونقل به دنبال رسيدن به هدف اصلی ايمني حمل‌ونقل دريايي با كاهش کلیه ریسک‌ها و خطرات ناشي از حمل‌ونقل طبقه‌بندی‌های مختلف كالا می‌باشد.

1 International Maritime Organization(imo)

2 Inter-Governmental Maritime Consultative Organization

لينک جزييات بيشتر و دانلود اين پايان نامه:

رویکرد ایران به کنوانسیون 1982 حقوق دریاها و علل عدم تصویب آن توسط جمهوری اسلامی ایران